Inward Tone نواي درون

نوای درونی ام دیگر شنیده نخواهد شد

---------------------------------------------

خداحافظی

---------------------------------------------

سلام

بالاخره اون روز رسید

دیگه خیلی وقته نوای درونی نمی شنوم که براتون بنویسم ...

اگرم چیز جدید بشنوم دیگه می خوام فقط و فقط ماله خودم باشه ...

اومدم خداحافظی کنم و از همه تشکر کنم که اومدن و نوای درون منو

شنیدن و نظراتشونم گفتن .. همتون رو دوست دارم

افشین بقایی ( پارسا ) - ۲ / ۵ / ۸۴

+ نوشته شده در یکشنبه دوم مرداد 1384ساعت 2:32 بعد از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

فريب

---------------------------------------------

فریب

---------------------------------------------

گفتي برو ، رفتم

اما نگفتي هيچ زمان بر نگرد ، كه نروم

گفتي بيا آمدم

اما نگفتي براي هميشه نمان ، كه نيايم

پس بدان

فريب بود هر آنچه مي گفتي

>> متن فوق در تاریخ ۲۲ اسفند ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم تیر 1384ساعت 3:0 بعد از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

به يادم باش

---------------------------------------------

به یادم باش

---------------------------------------------

هر روز برايت شاخه گلي خواهم آورد

بويش كن و به يادم باش

نگاهش كن و به يادم باش

نگاهش دار و باز به يادم باش

با ياد تو زنده ام ...

به يادم باش

>> متن فوق در تاریخ ۲۷ خرداد ۸۴ نوشته شده است

+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم خرداد 1384ساعت 9:32 قبل از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

مرگ

---------------------------------------------

مرگ

---------------------------------------------

فغان انسان گرفتار در دره ای

نگاههای خون زیر آوار جنون

نوای ضجر می آید

به هنگام عجل ، هر چه بشر فغان کرد

زندگی به دادش نرسید

چون مرگ آمده بود

در انتهای زندگی

مرگ آسوده در خواب است

گویی تلنگری می خواهد

تا تن را در کام خود فرو کشد

گر به بلندای زنگیت بنگری

عقاب تیز چنگال عجل همی بینی

چشمانش پر ز برق تسخیر

بالها گسترده دارد

تا آنی به امر مرگ

تو را چو خرگوش از بیشه زار حیات

شکار کند

من نگویم مرگ آسان است ولی

هر چه باشد ، زین عجل هراسان است

بوی مرگ می آید

عجل نزدیک است

باید آماده شد

>> متن فوق در تاریخ ۲۲ اردیبهشت ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در جمعه شانزدهم اردیبهشت 1384ساعت 10:29 قبل از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

منظر یار

---------------------------------------------

منظر یار

---------------------------------------------

در اعماق چشمانت ای یار !

غرقه در ناز نگاهت شده ام

در ساحل چشمان چو دریای تو

من منتظرم تا شاید

با قایق مژگان سیاهت

با عزم و شکوه ابروانت

در طوفان مواج نگاهت

به ته دریای وجودت برسم

چشمهایت ! چه با شرم و حیا می نگرند

شنیده ام که گویند : سرّ درون را ز چشم بپرس

پرسشی لازم نیست

من همه را از برق چشمانت خواندم

پیچش گیسوی بلندت ای یار

همچو گل پیچک ! پیچ در پیچ است

تنها فرق تو با او این باشد

عطر تنت ز عطر او خوش تر

منظر یار من چه زیبا بود

دیدن این چنین منظر ، فقط !

بخت و اقبال بلند ما بود

>> متن فوق در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اردیبهشت 1384ساعت 12:14 بعد از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

بهاران

سلام سال نو به همگی شما دوستان مبارک باد

شعری که میخوام این دفعه براتون بنویسم بی مناسبت با شروع سال نو نیست ...

---------------------------------------------

بهاران

---------------------------------------------

باز ز راه آمد بهاران

به بار و گل همی آراست درختان

انوار خوش خورشید ، با تابش خود گویان

زمین را سبز باید بهاران

پاکی بهاران را با چشمان صبح دیدم

امیدی در دلم افتاد شاید تو را بینم

بهاران را خوشی باید بپیمود

زسستی دور باید همی بود

وزش باد بهاران غم تنهایی من را بربود

ولی ، غم دوری زتو را کم ننمود

سبزی سبزه به من داد نوید

که بهاران تو را خواهم دید

بهاران فصل رویش فصل باران

کاش تو را بینم در این فصل بهاران

هر روزتان نوروز ** نوروزتان پيروز

>> متن فوق در تاریخ ۶ فروردین ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در یکشنبه سی ام اسفند 1383ساعت 9:18 قبل از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

عشق بی بهانه

---------------------------------------------

عشق بی بهانه

---------------------------------------------

یه باغ بی گل در انتظار باران

درخت تنها و پیر در حسرت بهاران

بعد سرمای سخت ، شاخه سبز امید

رویش شکوفه های باور ، تابش گرم خورشید

قاصدکی خوش خبر ، نسیم پاک و ساده

در التهاب دیدار ، یه منتظر تو جاده

رنگ خدا تو رویا ، یه آسمون ستاره

کنار ماه تو شبها ، درخششی دوباره

سپیدی نور ماه ، توی تاریکی تردید

روشنی راه شب ، نوای مرز تغییر

تو یه کتاب جاوید ، لغاتی بی نشانه

خطوطی نانوشته ، یه حرف بی کنایه

سکوت سرد بارون ، تو گریه شبانه

تصویر خیس رویا ، یه عشق بی بهانه

>> متن فوق در تاریخ ۱۶ مهر ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم اسفند 1383ساعت 11:41 قبل از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

دریا

---------------------------------------------

دریا

---------------------------------------------

کنار ساحل دریا ، نسیم شادی وزید

پیام آبیه عشق ، به گوش شنها رسید

وقتی که غرش ابر ، تو آسمون می پیچه

می باره نم نم اشک ، دل دریام می گیره

پاکه و با صفا ، آب ! دریا محرمه رازه

هر عاشقی که تنهاست ، دل به دریا می بازه

تو یه شب پاییزی ، کنار ساحل رفتم

با صدایی گرفته ، راز دلم و گفتم

دلم می خواست که امشب ، سکوت دریا بشکنه

شیشه ی قلب خستمو ، با این سکوتش نشکنه

تو رویا بودم شاید ، یکی منو صدا کرد

صداش چه آشنا بود ، منو زغم جدا کرد

پاک و زلال شد دلم ، صداش چه بی ریا بود

شک ندارم ! رویا نیست ، آره ! خودِ دریا بود

>> متن فوق در تاریخ ۹ آبان ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم اسفند 1383ساعت 9:1 قبل از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

مرگ غربت

---------------------------------------------

مرگ غربت

---------------------------------------------

تو جاده های تردید مسافری غریبم

تا ته ابن تاریکی میخوام برم بمیرم

این جاده های خاکی مسیرش بی انتهاست

دل و زدم به دریا ، میدونم کارم اشتباست

تو تصمیمای دنیام ، میگن که بی نظیرم

یا به آخرش میرسم ، میدوم فنا پذیرم

در ابتدای جاده ، کنار کوه وحشت

طوفان غم به پا بود نزدیک مرگ غربت

تو پرتگاه زندگی ، جاده دل چه باریک

شوق سقوط و پرواز به دره های تاریک

رهایی از شب سرد ، خاکستر شده امید

دیگه شده یه رویا ، وصال به عشق جاوید

در امتداد جاده ، پر از باتلاق و گرداب

مسافرای غربت ، غرقه شدن تو مرداب

تابوت آتشینی تو انتهای جاده

همه هوا پر شده صدای زجر و ناله

تو این همه هیاهو ، دیگه نمونده جرات

پاهای من گرفتار ، اسیر مرگ غربت

شوق و شور جوانی منو تا انتها برد

به آخرش رسیدم ، این تن سرد من مرد

>> متن فوق در تاریخ ۱۷ مهر ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم اسفند 1383ساعت 10:31 قبل از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

میعادگاه

---------------------------------------------

میعادگاه

---------------------------------------------

در آن شبی که انتظار ، طرح سیاه آسمان را

بر دفتر دلهره نقش میزد

در میعادگاه ، ستاره با نگاهی خیس

پشت دیوار بلند غم ، در بهت یک ابر کدر

در حسرت خاکستری دیدار ، در التهاب لحظه میعاد بود

میعاد با ماه ، میعاد با درخشنده ترین در شب ، سپید ترین در سیاهی .

ستاره نمی دانست

تاریک ترین سیاهی عالم ، میعادگاه سپیدترین دلها باشد

ستاره میعاد گاه شب را دریافت

ولی ما ، هنوز در پی یک میعادگاهیم

>> متن فوق برای سایت میعادگاه حدود ۲ سال پیش نوشته شده بود

+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم اسفند 1383ساعت 10:23 قبل از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

قلب شیشه ای

---------------------------------------------

قلب شیشه ای

---------------------------------------------

قلبی داشتم از سنگ ، تیره و کدر

با سوهان صدق و صفا جلایش دادم

تا بدل به قلبی شیشه ای گشت ، صاف و بی ریا

تا آن گه که روزی ، قلب شیشه ای ام

به سنگ بی وفایی خورد و ترک برداشت

تا خواستم مرهمی بر آن نهم

سنگ جدایی آمد و آن را شکست

>> متن فوق در تاریخ ۱ فروردین ۸۳ نوشته شده بود

+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم اسفند 1383ساعت 10:49 قبل از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

شکست

---------------------------------------------

شکست

---------------------------------------------

و بالاخره او رفت ... و غم رفتنش ماند و بس !

انگار کسی با دست خویش بر در دلم می کوبد ..

آری ..! حسی آشناست ...

گفتم : کیستی ؟ گفت : التهاب !

گفتم : تو که مدتها در گنجینه دلم با منی ، حال آمده ای که چه !!!

گفت : آمده ام تا با تو برای همیشه وداع کنم

گفتم : وداع !

گفت : آری ... او می آید ، من باید بروم

هرکه در برابرش سر تسلیم خم آورد ، دلش را در تسخیر خویش در خواهد آورد .

گفتم : او کیست ؟ گفت : شکست !!!

با تو بودم چون مرا همیشه به خاطر روبرویی با او صدا میزدی ...

چه در خواب ، چه در بیداری ... چه در شب سرد و چه در صبح سپید ...

او آمده و خواهد ماند تا ابد ... هم چون خراشی بر پوسته کهنه درخت پیر باغ !

گفتم : باشد ، تسلیم ...! هرچه کرد با من ، آن یار بی وفا کرد ...

>> متن فوق در تاریخ ۱۹ اسفند ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در دوشنبه دهم اسفند 1383ساعت 12:26 بعد از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

کودکی

---------------------------------------------

کودکی

---------------------------------------------

من همان حيرت دوران کودکی هستم

همان طراوت آبی

در چشمان اشک آلود يک کودک

در غم دوری همبازی

همان حس تولد

هر چه بشر خردتر

به آغاز حقيقت نزديک

نديده ام تا به حال

کودکی بگويد دروغ

حتی برای شيرينی های مادر بزرگ

من همان شيطنت بچه ی همسايه ام

همان لذت شکستن يک شيشه

و فرار از خشم مرد همسايه

من همان کنجکاوی کودکی ده ساله ام

همان سوال بی جواب و مبهم

در ذهن پاک کودکی

من همان کودکی ام

در سادگی بی همتا

>> متن فوق در تاریخ ۵ اسفند ۸۲ نوشته شده بود

+ نوشته شده در شنبه هشتم اسفند 1383ساعت 8:51 بعد از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

سخن اول

---------------------------------------------

سخن اول

---------------------------------------------

سلام دوستان

من مدت زیادی تو پرشین بلاگ می نوشتم (نواي درون)

البته اونجا دیر به دیر آپدیت میشد

و آرشیو هاشم به هم ریخته بود

برای همین این وبلاگ رو راه اندازی کردم

و سعی میکنم زود به زود اینجا به روز بشه

و از شعر های قدیمی خودم هم بازم می نویسم

چون حدود ۹ ماهی هست چیزی ننوشتم

امیدوارم نواهای درون منو بشنوی و برات جالب باشه

که بدونی درون من چی می گذشته و می گذره ...

فعلا خداحافظ

+ نوشته شده در پنجشنبه ششم اسفند 1383ساعت 12:43 بعد از ظهر توسط افشین بقایی ( پارسا ) |

Inward Tone نواي درون

نوای درونی ام دیگر شنیده نخواهد شد

فريب

به يادم باش

مرگ

منظر یار

بهاران

عشق بی بهانه

دریا

مرگ غربت

میعادگاه

قلب شیشه ای

شکست

کودکی

سخن اول

نوشته های پیشین

پیوندها